วันอาทิตย์, 25 กันยายน 2565

เกิดวันครู

แม่ เป็น คุณครู
พี่สาว 4 คน ก็เป็น คุณครู
ตัวเอง ก็เกิดวันครู

แต่ไม่เคยคิด ที่จะเป็น ครู
เพราะ คุณแม่ เป็นคุณครู ที่ดุมาก
เมื่อใด ที่ เล็ก สอบ ไม่ได้ ที่1
แม่จะบ่น อย่างหนัก
เป็น ลูกครู ต้องเรียนเก่ง ต้องขยัน ต้องเป็นแบบอย่างที่ดี ในโรงเรียน

ที่ส่วนใหญ่ จะเป็น โรงเรียน วัด เพราะ คุณแม่ เป็นครู รร.ประชาบาล รร.วัด ย้ายไปหลายจังหวัด หลาย โรงเรียน
ตาม คุณพ่อ ย้ายไปรับราชการ สรรพากร อำเภอ ต่างๆ โดยเฉพาะในอิสาน ที่พ่อต้อง เสี่ยงชีวิต ไปเก็บภาษี ในเขตคอมมิวนิสต์ เมื่อได้รับคำสั่งจากหัวหน้า. ต้องใช้ความกล้า เสี่ยง เข้าไป
แม้จะโดนขู่ หลายรูปแบบ แต่พ่อก็เจรจาต่อรอง ยอมเสียงบฯสร้างถนน เล็กๆ ในหมู่บ้าน เพื่อให้สามารถ เก็บภาษี ที่แม้จะได่น้อยกว่า งบฯที่ใช้ไปในการสร้างถนน ก็ตาม แต่ทว่า การเก็บภาษี ได้ในพื้นที่นั้น ในเชืงความมั่นคง และสำหรับคนเป็นข้าราชการแล้ว มันเป็น สัญลักษณ์ ของความเป็นประเทศไทย แผ่นดินไทย

จนทำให้ อยากเรียนรัฐศาสตร์ อยากเป็น นายอำเภอ ปลัดอำเภอ ไปอยู่ต่างจังหวัด พัฒนาพื้นที้ ใกล้ชิดชาวบ้าน

แม้ว่า ตอนเด็กๆกว่านั้น อยากเป็น แอร์โอสเตส เพราะอยากไปเที่ยวต่างประเทศ ก็ตาม แต่ล้มเลิก ความคิดไป เมื่อรู้ว่า เป็นแอร์ฯ ต้องหน้าตาดี ต้องสวย …. เลยตัดทิ้ง อาชีพ แอร์ฯ ออกจากความคิด

แต่ก็ไม่เคยอยากเป็นครู
อะไรที่ เป็นเส้นทางเดิน ที่ แม่ อยากให้เป็น “เล็ก” ไม่ยอมเดิน ทั้งๆที่ รัก แม่ มากที่สุด ในชีวิต

แม่ บอกให้สอบเข้า ม.1 ที่รร.ปากเกร็ดฯ ใกล้บ้าน เพราะพี่น้องทุกคน เรียนที่นี่หมด
ไอ้เล็ก ดื้อ!!
ไม่อ่ะแม่ เล็ก จะไปเรียน สวนกุหลาบฯ นนท์
แม่ อยากให้เป็น หมอ แต่ เล็ก ก็เลือก เรียน สาย ศิลป์ภาษา และรู้ว่าตัวเองคงเรียนไม่ไหว
ไม่เป็นไร.,,,, แม่ ก็ยังพยายาม ให้ เล็ก
เป็น พยาบาล นะๆ เผื่อเวลา พ่อแม่ ไม่สบาย จะได้มีคนดูแล

เกือบไปแล้ว เหตุผลนี้ เกือบทำให้ ใจอ่อน นึกถึงเวลาพ่อแม่ป่วย

แม่เตรียมการทุกอย่าง ให้เข้าเรัยน พยาบาล เกื้อการุณย์ วชิรพยาบาล

แต่สุดท้าย ไอ้เล็ก ก็เบี้ยว แม่,….

เพราะมานั่งคิดว่า ไม่เป็นพยาบาล ก็ดูแล พ่อแม่ ตอนป่วยได้. คุณป้า นอนป่วย เป็นแผล รู้เบ้อเริ่ม ไอ้เล็ก ก็ทำหน้าที่ ล้างแผล ให้ คุณป้า มาทุกวัน คว้านปลิ้น หนองออกมา

แล้ว ต้องไปสวมชุดพยาบาล สีขาว ที่รู้สึกว่า ควรจะเหมาะกับ คนสวยๆหน้าตาดี

เลยขอโทษ แม่ ว่า อยากเป็น ไก๊ด์ มัคคุเทศก์ อยากไปเที่ยว ได้ใช้ภาษา

แม่ก็ไม่บังคับ นี่เป็นความโชคดี ที่ได้เกิด เป็น ลูกแม่ “คุณครูพิไลสรรพ์”ที่แสนเข้มงวด แต่ใจดีสุดๆ แถมสนับสนุน ทั้งซื้อกล้อง เลนส์ และพิมพ์ดีด อุปกรณ์สำหรับนักหนังสือพิมพ์ ให้ตั้งแต่ตอนเรียน

จนที่สุด การอ่านหนังสือพิมพ์มากๆ ติดตามข่าวสารบ้านเมือง เริ่มจาก ข่าวต่างประเทศ หนังสือพิมพ์บ้านเมือง ตอนนั้น และ คอลัมน์ ซอยสวนพลู ของ อ.หม่อม มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ….. ความอยากเป็น หนังหนังสือพิมพ์ Journalist ก็ยึดครองหัวใจ แบบเหนียวแน่น ไม่มีเปลี่ยนใจ

ตั้งใจ มุ่งหน้า เอ็นทร้านซ์ เข้า ธรรมศาสตร์ ให้ได้ เพราะ รักธรรมศาสตร์ มานาน และพ่อ ก็จบธรรมศาสตร์

แต่ก็เลือกรัฐศาสตร์ และนิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ ไว้ด้วย

ชะตาฟ้าลิขิต ให่ติด อันดับ1 คณะวารสารศาสตร์ฯ ธรรมศาสตร์ ได้เรียน เป็นนักหนังสือพิมพ์ สมใจ. เข้าเรียน และไม่ลังเล ที่จะเลือก เอกหนังสือพิมพ์ แม้จะมีแค่ 18 คน ที่ร่วมอุดมการณ์ Journalism ก็ตาม

แต่ที่ สอบEntrance ติดได้ ก็เพราะ คุณครูจิตปราณี จิตรใจ ครูสอนภาษาฝรั่งเศส ที่สอนดีมาก เข้าใจ ทุกอย่าง และคะแนน วิชา ภาษาฝรั่งเศสที่ทำให้ สอบติด

แม้จะไม่ได้เป็นครู
แต่เมื่อเติบโตมา จึงรู้ว่าเราแม้จะไม่ได้เป็นคุณครู แต่เราก็โอกาสได้ทำหน้าที่ครู อย่างไม่รู้ตัว ในการสอนวิชาชีพ ถ่ายทอดความคิดและประสบการณ์ให้กับรุ่นน้องๆ

รวมทั้งการไปเป็นคุณครูบรรยายพิเศษในหลักสูตรต่างๆ ของมหาวิทยาลัย และ สถาบันการศึกษาของทหาร และเป็นที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ของน้องๆ หลายคน

ในวันครู
และวันเกิด วันนี้ (ที่ไม่ค่อยอยากเปิดเผย เพราะตอกย้ำ ความแก่ แต่ก็รู้กันหมด แล้ว)
จึงขอกราบ ขอบพระ คุณครู และอาจารย์ทุกท่าน ที่สอน วาสนา มา
โดยเฉพาะ คุณครูพิไลสรรพ์ คุณแม่ ที่อยู่บนสวรวงสวรรค์

และ ขอบคุณ เค้กวันเกิด ที่น่ารักและคลาสสิค ที่น้องๆ ทหารเรือ ทำให้ แบบเซอร์ไพร้ซ์ เป็นเค้กวันเกิด ก้อนแรก ในรอบกว่า 30 ปี ที่ไม่เคยเป่าเค้ก มานานมาก

ขอบคุณ ทุกคำอวยพร ตั้งแต่ก่อน วันเกิด จน วันนี้

ซาบซึ้ง !!

error: Content is protected !!